.svg)
Je leasebeleid is tot op de komma uitgewerkt. Je pensioenregeling staat dichtgetimmerd. Maar hoeveel tokens je medewerkers krijgen om hun AI-agents te laten draaien? Daar heeft niemand het over. En dat is precies het probleem.
Stel je voor: twee consultants met dezelfde opleiding, dezelfde ervaring, hetzelfde uurtarief. De een krijgt van zijn werkgever ruim toegang tot de krachtigste AI-modellen. De ander mag af en toe een vraagje stellen aan de gratis versie van ChatGPT.
De eerste levert maandag een volledig marktonderzoek op. De tweede is er vrijdag nog mee bezig.
Dat is geen overdrijving. Dat is nu al de realiteit. Het verschil zit hem in één ding: hoeveel intelligentie (oftewel: "tokens") die medewerker tot zijn beschikking heeft.
Tokens zijn de valuta van AI. Een token is een stukje informatie, een bouwblok van kennis. Stuur genoeg van die bouwblokken door een krachtig model en je krijgt iets dat steeds meer lijkt op intelligentie — redeneren, analyseren, schrijven, beslissen.
Maar niet alle tokens zijn gelijk. Een token door een topmodel zoals Claude Opus of GPT-4.6 jagen levert diepere analyses, betere beslissingen en minder fouten op dan diezelfde token door een goedkoper model. Het verschil? Denk aan het inhuren van een senior strateeg versus een stagiair. Allebei nuttig, maar voor fundamenteel andere klussen.
Waarom dit ertoe doet voor je arbeidsvoorwaarden: de hoeveelheid tokens die je een medewerker geeft, en de kwaliteit van de modellen waar die tokens doorheen gaan, bepaalt direct hoeveel en hoe goed die medewerker kan leveren. Dat is geen IT-kwestie. Dat is een productiviteitsvraagstuk — en daarmee een HR-vraagstuk.
Wie oud genoeg is, herinnert zich de sms-bundels. Honderd sms'jes per maand, en daarna tien cent per bericht. Je dacht goed na voordat je een bericht stuurde. Bedrijven onderhandelden over bundelprijzen. Het stond in je arbeidsvoorwaarden.
Tokenpakketten zijn de sms-bundels van het AI-tijdperk. Met één cruciaal verschil: het gaat niet om berichtjes, maar om denkkracht.
En net als bij die sms-bundels: de werkgever bepaalt het plafond. Geef je medewerkers genoeg tokens van de beste modellen en ze leveren in een dag wat anders een week kost. Knijp je het budget af en ze werken met één hand op de rug gebonden.
Bij frontier-bedrijven hebben developers al een tokenbudget. Dat is logisch: zij waren de eersten die met AI-agents werkten en de eersten die de kosten zagen oplopen. Peter Steinberger, de Oostenrijkse ontwikkelaar achter OpenClaw, heeft het volledige platform gebouwd met alleen AI-agents. Geen team van developers. Geen handgeschreven code. Dat is geen vibecoding. Dat is agentic engineering op topniveau — en inmiddels heeft het project meer dan 145.000 GitHub-sterren en is Steinberger door Sam Altman persoonlijk bij OpenAI gehaald.
Bij Anthropic wordt 70 tot 90 procent van alle code door AI gegenereerd. Boris Cherny, de maker van Claude Code, schreef begin 2026 dat hij al maanden geen enkele regel code meer met de hand schrijft. Er zijn beursgenoteerde bedrijven die tonnen per maand aan API-kosten betalen omdat hun hele development-teams zijn overgestapt op agentic engineering.
Maar de fout die veel organisaties nu maken, is denken dat het bij developers blijft. Elke kenniswerker — van marketeer tot jurist, van financieel analist tot communicatieadviseur — gaat met AI-agents werken. Azeem Azhar, oprichter van Exponential View en een van de scherpste technologiedenkers ter wereld, gaf onlangs een OpenClaw-agent een budget van 300 miljoen tokens — zo'n 1.500 dollar — voor één research-opdracht voor zijn podcast. Zijn dagelijkse tokenverbruik is gegroeid van één miljoen naar honderd miljoen tokens per dag.
De vraag die talentvolle kandidaten hun toekomstige werkgever gaan stellen is niet "hebben jullie AI?" maar: "Hoeveel tokens krijg ik per maand? En op welke modellen mag ik draaien?" Voor IT'ers is dit vandaag al een dealbreaker. Over twee jaar geldt het voor elke kenniswerker.
Nu denk je misschien: geef iedereen dan gewoon onbeperkt tokens. Probleem opgelost.
Precies de verkeerde reflex. Een onbeperkt tokenbudget is als een onbeperkte creditcard zonder maandoverzicht. Niemand gaat optimaliseren.
Bij The Automation Group hebben we dat aan den lijve ondervonden. Een collega verstookte per ongeluk meer dan duizend dollar aan een AI-agent die nog niet goed was ingericht. In de waan van de dag was het er simpelweg niet van gekomen om de agent af te stellen. Waardevol leergeld — want de inrichting van je agent bepaalt of je tien keer meer waarde krijgt per dollar, of tien keer meer verspilt.
Nog een voorbeeld. Toen we begonnen met OpenClaw, liet de agent zelfstandig een webbrowser openen om LinkedIn-posts te plaatsen. Browser use is extreem tokenintensief — het systeem moet continu visueel interpreteren wat er op het scherm staat. Binnen een paar uur: tweehonderd dollar verbrand. De oplossing? We koppelden OpenClaw via een API-integratie aan Buffer, een tool voor socialmediabeheer. Dezelfde taak, een fractie van de kosten.
Juist het hebben van een budget dwingt je om dat soort keuzes te maken. Welk model voor welke taak? Kan de output beter? Werkt de agent jouw notities uit tot een coherente blogpost, of levert hij halve antwoorden? Krijg je hetzelfde resultaat met een goedkoper model?
Tokenpakketten zijn dus niet alleen een arbeidsvoorwaarde. Ze zijn een sturingsinstrument. Ruim genoeg om krachtig te werken. Begrensd genoeg om scherp te blijven.
Niet morgen. Vandaag. Loop naar je HR-directeur, je CFO, of allebei tegelijk. En zeg:
"Wij moeten het over tokenpakketten hebben. Want dit wordt het grootste stuk van onze kenniswerker-kosten dat niemand heeft begroot."
Want het feit dát tokenbudgetten een significant deel van je HR-kosten gaan opslokken, staat niet ter discussie. De enige vraag is of jij degene bent die dat als eerste ziet — of als laatste.
.svg)
